และแล้ว เวลาพักผ่อนช่วงปิดเทอมก็หมดลงไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันตามเคย แต่เดือนนึงที่ผ่านมาดู series จบไปตั้งหลายซีซั่นแหนะ Heroes Season 2 สนุกมากมาย อยากดูต่อเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นกะชีวิตช่วงที่ผ่านมาเท่าไหร่ ก็เลยไม่มีแรงบันดาลใจให้อัพบล็อก ทำงาน ๆๆ (คนเดียวเช่นเคย เจ้านายฉ้านจะกลับมาป่ะเนี๊ยะ)
เสาร์-อาทิตย์ถ้าไม่กลับฝาง
ก็มาสิงอยู่บ้านธัน อยู่หอคนเดียวประสาทจะเสีย เพิ่งย้ายหอใหม่ หวังจะประหยัดตังในกระเป๋าที่ไม่ค่อยจะมี
แต่กลับมาเจอเรื่องเสียประสาทจนได้ เรื่องของเรื่อง ตอนมาจองหอ
ไม่รู้เล้ยว่าน้องที่ดูแลหออยู่มีลูกน้อย ซนโครต ร้องไห้เสียดัง ชวนประสาทสุด ๆ
อีกทั้งตอนแรกจองห้องชั้นสองไว้ แต่เสือกไม่ออก ก็เลยต้องระเห็จมาอยู่ชั้นหนึ่งตรงเชิงบันได
คนเข้าออกกี่คนขอให้ถาม ได้ยินหมด เฮ้อ ... เบื่อหน่าย 
แต่ก็ยังมีเรื่องให้น่าดีใจอยู่อีกเรื่อง นั่นก็คือ แต่น แต แต้ เทอมที่ผ่านมานิภาพรได้เอล้วนค้า (เสียงปรบมือ) ค่อยหายเหนื่อยหน่อย แต่เทอมหน้านี่สิ แค่คิดก็สยอง การที่ต้องเรียนวิชที่ไม่ชอบนี่มันนรกชัด ๆ เลย ว่าป่ะ แถมอาจารย์ก็นะ ไม่บอกไม่รู้นะว่าจะมาจากเมกา เอ่อ เหมือนครูประถม สมัยสิบปีที่แล้วอ่ะ แง้ ๆ ไม่อยากเรียนอ่ะ แถม she ก็ยังเป็น Advisor ข้าพเจ้าอีก ชีวิต
...ยังมีเรื่องอยากทำอีกตั้งหลายเรื่องก่อนจะเปิดเทอม อยากไปเที่ยว แต่ก็ไม่ได้ไปไหนเล้ย เพราะไม่เอื้อทั้งเวลา และเงินทุน (อย่างหลังนี่ปัจจัยหลักเลยแหละ) เดือนหน้าก็จะแก่ขึ้นอีกปีละ ฉันไม่อยากจะแก่เลย ตอนเด็ก ๆ มักจะตื่นเต้นดีใจเสมอเวลาถึงวันเกิด แต่พอโตขึ้น กลับรู้สึกว่า อายุที่เพิ่มขึ้น ก็หมายถึงความรับผิดชอบที่มากขึ้นตามมาด้วย เราแก่ขึ้นอีกปี พ่อกะแม่ก็แก่ลงไปอีกปี ถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถดูแลท่านได้อย่างใจนึก พูดตรง ๆ ก็คือ ยังต้องให้พ่อแม่ดูแลอยู่นั่นเอง (เดี๋ยวหนูเรียบจบ จะเลี้ยงพ่อกะแม่เองน้า)
เหอะ ๆ ไหงจบเศร้าได้ ไม่เอาล่ะ ไปดีกว่า จะพยายามอัพบล๊อกให้บ่อยขึ้นนะ งุงิ (ศัพท์คอมเม้นท์ ที่บางทีอ่านแล้วก็ไม่เข้าใจความหมาย บางทีก็ออกเสียงไม่ถูกด้วยซ้ำ แต่ก็ เพื่อความอินเทรน 555+)
Byeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
แถมรูปอัพเดตชีวิตนิดหน่อย พอดีอาทิตย์ที่แล้วไปทำบุญสืบชะตาที่วัดแถว ๆ แม่ริมมา ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปพิธิอ่ะ เพราะอยู่หลังสุดเลย ได้ยินแต่เสียง
ละก็มีแวะไปดริ๊งค์กะเพื่อนสาวที่ Mo C Mo L นิดหน่อย (ใส่ชุดดำเหมือนกัน แต่ทำไมมีฉันขี้เหล่ อยู่คนเดียวเนี๊ยะ เศร้า)
